‘Arrested’ was het enige woord dat een Amerikaanse student journalistiek de wereld in zond toen hij werd opgepakt tijdens het fotograferen van een demonstratie van fabriekarbeiders in Egypte. Was het een sms geweest die hij verstuurde dan had het misschien even geduurd maar James Karl Buck gebruikte Twitter en zijn noodkreet ging meteen de wereld rond. Linkse bloggers in Egypte kwamen in actie, Amerikaanse vrienden eveneens. Een etmaal later kon hij de gevangenis verlaten, dankzij hulp van een advocaat maar vooral ook dankzij Twitter.
Hij voert nu actie voor de vrijlating van tolk Mohammed Salah Ahmed Maree: Journalistiek is geen misdaad.
Is internet het digitale Pangea? Pangea heette het supercontinent dat ooit de planeet bedekte en waar alle huidige continenten deel van uitmaakten. Tot ze 250 miljoen jaar geleden uit elkaar begonnen te drijven. Internet maakt het mogelijk die continenten weer bij elkaar te brengen, althans de bewoners ervan.
Op 10 mei is het Pangea Day. Dan worden met behulp van films mensen er op gewezen hoezeer we met elkaar verbonden zijn. Gewoon, omdat we allemaal mensen zijn.
Cairo, Kigali, London, Los Angeles, Mumbai en Rio de Janeiro worden met elkaar gelinkt terwijl elders op de planeet talloze evenementen worden gehouden. Via Google Maps zijn ze op de site van Pangea Day terug te vinden. In Nederland in het Zuiderpark bijvoorbeeld. Je kunt ook zelf iets organiseren.
Als voorproefje zijn er films gemaakt waarin nationaliteiten elkaars volkslied zingen. Fransen zingen de Amerikaanse Star Spangled Banner, Australiers zingen voor Libanezen, Japanners zingen voor Turken.
De filmpjes zijn hier te zien.
Al jaren moet de televisiekijker wachten op hd-tv. Uiteindelijk komt het de huiskamer binnen via een onverwacht kanaal: internet. Steeds meer video-sites gaan over tot het aanbieden van video met hoge kwaliteit, zelfs Youtube heeft nu soms een knopje ‘betere kwaliteit’ maar dat is in de praktijk meer om te lachen.
Nu is er de sociale videosite Vidd.com die een optie heeft voor HD-video. Het resultaat op je scherm is nog geen echte HD-kwaliteit maar kijk eens naar deze beelden uit San Francisco en gebruik vooral de optie full screen.
Het wachten is op streaming video, een camera op een prettig lokatie en je kunt een beeldscherm voor je raam hangen als je ergens anders wilt gaan wonen zonder te verhuizen.
Eind jaren negentig waren er tijdens de razendsnelle opkomst van internet allerlei types die gouden bergen voorspelden, niet gehinderd door enige kennis van zaken. Denk bijvoorbeeld aan Nina Brink en haar WorldOnline. Ze konden hun gang gaan omdat ze handig gebruik maakten van de optimistische verhalen van internetgoeroes die zo’n beetje alles wat analoog was bestempelden als ‘achterhaald’. In de visie van de zogeheten dotcommers was internet louter een digitale shopping mall.
Grote afwezige in al die profetische verhalen was de mens annex gebruiker zelf.
Het leidde begin 2000 tot de grootste klap die internet tot nu toe te verwerken kreeg: De dotcom-crisis.
De weg uit dat dal leidde naar Web 2.0, een concept dat de gebruiker weer centraal stelt en vooral op slimme wijze gebruik maakt van de belangrijkste functie van internet: communicatie.
Het is een ontwikkeling die minstens zo spannend is als de opkomst van internet.
En weer gebeurt het. Ineens is daar een figuur als Rita Verdonk, de Nina Brink van de Nederlandse politiek, die rept van ‘Politiek 2.0!’ Natuurlijk compleet met uitroepteken. Haar geheimzinnige organisatie Trots op Nederland die niet eens openheid wil geven over financiën beweert gebruik te gaan maken van de open Web 2.0 mogelijkheden. Op haar site staan logo’s van sociale netwerken alsof het souvenirstickers zijn op een caravan. Maar dan van plekken waar ze nooit geweest is.
Rita Verdonk is geen Web 2.0. Het gaat haar niet om kritisch meedenken en open denken. Toen ze minister was dreigde ze met financiële maatregelen tegen clubs die haar beleid tegenspraken.
Nu internet weer helemaal terug is dankzij Web 2.0, duiken dit soort types opnieuw op om het netwerk ondergeschikt te maken aan hun eigen ambities. Nina Brink is een van de financiers van Verdonk en haar Politiek 2.0 gezwets.
Rond de dotcom-crisis startte ik, op basis van mijn eigen ervaringen in de dotcomwereld, de wekelijkse 2525/nieuwsgids waarin ik verslag deed van de ondergang van de hype en types als Nina Brink.
Dat de dotcoms ten onder gingen was geen probleem maar Web 2.0 is veel te mooi om te laten verminken.
‘Arrested’ was het enige woord dat een Amerikaanse student journalistiek de wereld in zond toen hij werd opgepakt tijdens het fotograferen van een demonstratie van fabriekarbeiders in Egypte. Was het een sms geweest die hij verstuurde dan had het misschien even geduurd maar James Karl Buck gebruikte Twitter en zijn noodkreet ging meteen de wereld rond. Linkse bloggers in Egypte kwamen in actie, Amerikaanse vrienden eveneens. Een etmaal later kon hij de gevangenis verlaten, dankzij hulp van een advocaat maar vooral ook dankzij Twitter.
Eind jaren negentig waren er tijdens de razendsnelle opkomst van internet allerlei types die gouden bergen voorspelden, niet gehinderd door enige kennis van zaken. Denk bijvoorbeeld aan Nina Brink en haar WorldOnline. Ze konden hun gang gaan omdat ze handig gebruik maakten van de optimistische verhalen van internetgoeroes die zo’n beetje alles wat analoog was bestempelden als ‘achterhaald’. In de visie van de zogeheten dotcommers was internet louter een digitale shopping mall.
